به نام او . . . . .

آه اشكم ، آه اشكم ، باز اشكم . . .

نمي دانم چه گويم من ز اين اشك                        ندانم با كه گويم من ز اين اشك

بجوش اي اشك ويران شد درونم                          بجوش اي اشك آباد كن توانم

دل تار و سياهم را سپيد كن                                 دلم گرديده خاموش ، روشنش كن

ندانم من چه كردم با تو اي اشك                          بگو آخر چه كرده با تو اي اشك

بجوش اي اشك ويران شد روانم                           خرامان شد دلم ، جانم ، كلامم

                                                                                        پارسا - كوچه تنهايي خيال       

در غار خودش بود .

كسي از پنجره ها برايش ترانه اي سرود.

خيره به ديوارها نگاه مي كرد ، براي اينكه تصويري از پنجره را تجسم كند.

آخر خيلي وقت بود كه هر راه خروجي را تيغه كشيده بود …

پارسا  - كوچه تنهايي خيال

به نام او كه همواره دلم در پيچ و تاب زندگاني و در كوچه پس كوچه هاييش مي چرخد .

آنقدر مي چرخم و مي چرخم و نامش را صدا مي كنم و آنلحظه است كه به آرامشي دست نيافتني خواهم رسيد كه هرگز و در هيچ زماني به آن نمي رسم ، اما . . . . اما اين آرامش را از آن خود مي دانم و در سكوت و تنهايي و در كنج ديواري كاه گلي و فروريخته در حالي كه از چشمه ي خروشان چشمم قطرات اشك همانند الماس مي درخشند و آرام ، آرام بر روي گونه هايم مي لغزند و مي لغزند و مي لغزند ، آري من اين چنين تنهايم و اين تنهايي را دوست دارم و اما .................. نمي دانم ، مي خواهي بداني تنهايي يعني چه ؟ يعني در برهوت سكوت ساكن شدن .

پارسا - كوچه تنهايي خيال

باز باران بی ترانه

                           گریه هایم عاشقانه

                                             می خورد بر سقف قلبم

                                 یاد ایام تو داشتن

می زند سیلی به صورت

                             باورت شاید نباشد

                                       مرده است قلبم ز دستت

فکر اینکه با تو بودم

                                        شاد بودم توی دشت آن نگاهت

         گم شدن در خاطراتت

                                                                   پارسا ( مهرداد ) - کوچه تنهایی خیال

عشق لالایی بارون تو شباست

                               نم نم بارون پشت شیشه هاست

                لحظه شبنم و برگ گل یاس

                                                              لحظه رهایی پرنده هاست

                  تو خود عشقی که همزاد منی

                                                        تو سکوت منو فریاد منی

                        تو خود عشقی که شوق موندنی

                                                    غم تلخ و گنگ شعرای منی

                     وقتی دنیا درد بی حرفی داره

                                                             تویی که فریاد دردای منی

                     تو خود عشقی که همزاد منی

تو سکوت من و فریاد منی

                                                    دستای تو خورشید رو نشون میدن

                             چشمای بسته ام رو بیدار میکنن

                  صدای بال پرنده رو لبات

                                                       تو گوشام دوباره تکرار میکنن

                 زندگی وقتی که بیزاری باشه

                                                      روز و شب هاش همه تکراری باشه

                          شاید عشق برای بعضی

                                                         عاشقا لحظه ی بزرگ بیداری باشه

                      عشق لالایی بارون تو شباست

                                                            نم نم بارون پشت شیشه هاست

                          لحظه عزیز با تو بودنه

                                                                       اخرین پناه موندن منه

                         تو خود عشقی که همزاد منی

                                                                             تو سکوت من و فریاد منی

پارسا - کوچه تنهایی خیال

        

 

                                      دیشب شبی از شب های عمرم

        , همانند شب های دیگر تیره و تار و تنها

                                                   گذشت اما . . . . با اینکه تنهانبودم ,

          تنها بودم یعنی همان دربرهوت سکوت ساکن شدن .

 

 پارسا ( مهرداد ) - کوچه تنهایی خیال

سلام به تمامی بر و بچ دوست داشتنی کوچه تنهایی خیال که با عبورشون منو تنها نمی زارن

امروز ۱۳ آبان روز میلاد تن منه  بیایید یه جشن کوچولو بگیریم همین جا  :

 اینم کیکش  

فکر کردم چون تعداد بچه ها زیاده و شاید به همه نرسه این یکی رو هم گذاشتم

دست خالی نیایید جشن تولد ها . کادو رو فراموش نکنید

پارسا (مهرداد) کوچه تنهایی خیال

تا وقتي قلب عريان کسي رو نديدي بدن عريان خود را نشان مده ، چشمانت را براي کسي که معني نگاهت را نمي فهمد گريان مکن ، قلبت را خالي نگهدار و اگر روزي خواستي کسي را در قلبت جاي دهي سعي کن يک نفر باشد و به او بگو که تو را بيشتر از خودم و کمتر از خداوند دوست دارم؛چون به خداوند اعتقاد دارم و به تو نياز .

                                                                     برگرفته از نامه چارلي چاپلين به دخترش

                                                                   پارسا (مهرداد ) - کوچه تنهایی خیال

 چون سبوی تشنه ...

از تهی سرشار

               جویبار لحظه ها جاریست

         چون سبوی تشنه کاندر خواب بیند آب،واندر آب بیند سنگ

     دوستان و دشمنان را می شناسم من

              زندگی را دوست می دارم؛

         مرگ را دشمن.

                وای  ، امابا که باید گفت این؟_من دوستی دارم

   که به دشمن خواهم از او التجا بردن

                                            جویبار لحظه ها جاری

                                                                                                 ((  مهدی اخوان ثالث ))

                                                                                   پارسا ـ کوچه تنهایی خیال

دو ساله شدم

                      نمی خوام پیرهن شادی بپوشی

                                           به رسم عادت دیرینه حتی،

                   برایم جام سرمستی بنوشی

                                              برای روز میلادم اگر تو،

              بشه بی تو غم فرسودن من

                                 نمی خوام از گلهای سرخ و  آبی،